het hof vindt dat de strikte splitsing die de maatschap aanbrengt tussen materiaal (belast) en therapie (vrijgesteld) niet klopt. handelingen die geen betrekking hebben op het materiaal, zijn namelijk niet automatisch therapeutisch. denk bijvoorbeeld aan allerlei servicegerichte handelingen. die werkzaamheden hebben betrekking op de zolen en slechts indirect op de patiënt.
het hof stelt bovendien vast dat de berekening van de splitsing is gebaseerd op de levering van één type zolen, terwijl de maatschap verschillende typen zolen levert tegen verschillende prijzen en kortingen. de maatschap onderbouwt daarmee onvoldoende de gekozen toedeling van de vergoeding in een belast deel en een vrijgesteld deel.
