rechtbank zeeland-west-brabant stelt vast dat de doorschuiffaciliteit terecht is toegepast. dat de vof slechts een schijnconstructie zou zijn (standpunt overnemers) om aan de 36-maandstermijn te voldoen voor toepassing van de faciliteit, blijkt niet uit de feiten en de gesloten overeenkomsten tussen partijen. toepassing van de doorschuiffaciliteit heeft tot gevolg dat de overnemers de fiscale boekwaarden van de overdragers voortzetten. in de wet is niet expliciet geregeld tot welk moment een gezamenlijk ingediend verzoek om toepassing van de doorschuiffaciliteit nog kan worden herzien. ook in de parlementaire geschiedenis behorend bij artikel 3.63 wet ib, is daarover niets bepaald.
geen keuzeherziening
de rechtbank leidt echter uit de uitvoerbaarheid van de faciliteit af dat keuzeherziening niet meer kan, zodra de aanslag die volgt op de aangifte waarbij de keuze voor toepassing van de faciliteit is gemaakt, bij een van de betrokken partijen onherroepelijk vaststaat. omdat de ib-aanslagen over 2013 van de overdragers al onherroepelijk vaststaan, kunnen de overnemers niet meer terugkomen op hun keuze. dit zou tot gevolg kunnen hebben dat bij de overdragers de fiscale afrekening achterwege blijft, terwijl de fiscale claim alsnog niet wordt doorgeschoven naar de overnemers.
foutenleer
de overnemers wilden hun keuze met toepassing van de foutenleer herzien om zo de bedrijfsmiddelen vanaf 2009 op de hogere economische waarden te activeren en daarop af te schrijven. volgens de rechtbank is in de sideletter slechts een afspraak gemaakt over de prijs bij latere levering van de bedrijfsmiddelen. daarmee is nog niet het risico van tenietgaan en de economische eigendom op hen overgegaan. dit betekent dat de overnemers nog niet verplicht waren om de bedrijfsmiddelen te activeren. dat konden zij uitstellen tot 2013, namelijk het moment van de levering. nu de overnemers niet eerder de bedrijfsmiddelen hebben geactiveerd, is er geen sprake van een fout in de zin van de foutenleer.
