De belangrijkste oorzaken (vanaf 2020) op een rij:
- de coronacrisis;
- de wetswijziging van de dagloonberekening, gecombineerd met verouderde ICT;
- disfunctionerend kwaliteitsmanagement. Denk aan: geen inzicht waar fouten zijn ontstaan, geen vastgestelde kwaliteitsvisie;
- een te sterke focus op productie en wachttijden ten koste van de correcte uitvoering van de regelgeving;
- de beloofde vereenvoudiging van regelgeving bleef uit, en dan met name van de berekening van de daglonen;
- de minister van SZW (Van Hijum) heeft de zaak niet goed aangestuurd:
- het toezicht had te weinig diepgang;
- er werd niet doorgevraagd op signalen. Met andere woorden: men liet het liggen;
- Gebrekkige sturingsrelatie ministerie SZW en UWV:
- geen gezamenlijke agenda voor vereenvoudiging van de processen;
- rolverwarring: officieel is het ministerie van SZW de opdrachtgever, het UWV de uitvoerder en de Nederlandse Arbeidsinspectie de toezichthouder.
In de laatste jaren zijn er al vele suggesties gedaan en de Rekenkamer heeft ook nu weer talrijke aanbevelingen aangereikt. De centrale vraag die hiermee blijft liggen is: wat is de rol van de Tweede Kamer als controlerend orgaan?
Heb je vragen over werknemersverzekeringen, ziekte of arbeidsongeschiktheid? Neem dan contact op met mr. Joyce B.E. Paashuis via j.paashuis@fiscount.nl.