‘Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker’. Met deze lijfspreuk probeert de Belastingdienst enige goodwill bij de belastingbetaler te kweken. Maar de daad bij het woord voegen, blijkt in de praktijk niet altijd gemakkelijk. De wijze waarop de verliesverrekeningsmogelijkheden via de aanslag worden gecommuniceerd, is onnodig verwarrend. Wat heeft het voor een zin om verliezen die niet meer verrekenbaar zijn op de aanslag te vermelden? En waarom die verliezen – als het dan toch moet – aangeven als ‘verrekenbare’ verliezen en niet als ‘onverrekenbare’ verliezen. Mochten er wel verrekenbare verliezen zijn, dan zou aangegeven kunnen worden wanneer die verrekenbaarheid vervalt. Dat maakt het voor de belastingbetaler nog steeds niet leuker, maar wel een stuk gemakkelijker.
