Ontslag op staande voet is risicovol voor een werkgever. Immers, als dit strandt, kan een werknemer onder de Wwz tal van vorderingen indienen. Hij kan proberen het ontslag ongedaan te maken. Maar slaagt de werknemer daar niet in – en wordt het dienstband wel ontbonden – dan kan hij naast een transitievergoeding aanspraak maken op een billijke vergoeding. Die kan flink oplopen, zoals blijkt uit diverse recente uitspraken.
Bij de beoordeling of de situatie een ontslag op staande voet rechtvaardigt, zal een rechter alle omstandigheden van het geval moeten wegen. Daarbij gaat het om objectieve criteria, zoals:
- de aard en ernst van het vergrijp;
- de aard van de dienstbetrekking;
- de duur van de dienstbetrekking; en
- de wijze waarop de werknemer de dienstbetrekking heeft vervuld.
Daarnaast wordt ook gekeken naar de subjectieve criteria. Ofwel, de persoonlijke omstandigheden van de werknemer, zoals zijn leeftijd, zijn privésituatie en de gevolgen die een ontslag op staande voet voor hem of haar hebben.
Uitkomst lastig voorspelbaar
Vaak is het lastig om te voorspellen wat uit de tombola van factoren boven komt drijven. In deze zaak speelt mee dat de werknemer door diverse collega’s is gewaarschuwd om naar huis te gaan, gezien zijn toestand en het gevaar op ontsporing. Niettemin heeft hij gewacht tot aan het moment dat de directeur wilde vertrekken om hem te lijf te gaan. Ook de persoonlijke omstandigheden helpen de werknemer niet. Hij had van tevoren kunnen beseffen dat grote alcoholconsumptie in combinatie met zijn diabetes niet verstandig was.
