op de eerste plaats is het denkbaar dat de schenker ernaar streeft om de schuldig erkende bedragen daadwerkelijk bij leven te voldoen. in de rechtspraak is dat een keer aan de orde geweest. een moeder had in een reeks van jaren aan haar kinderen bedragen onderhands schuldig erkend. ook had zij met een zekere regelmaat een deel van deze schulden bij leven voldaan. de rechter oordeelde dat geen van deze schenkingen konden worden aangemerkt als ‘terzake des doods’, omdat ernaar gestreefd werd de schulden bij leven te voldoen.
op de tweede plaats is de situatie voorstelbaar waarin een grootouderpaar een aantal kinderen en kleinkinderen heeft, aan wie zij jaarlijks het vrijgestelde bedrag schuldig willen erkennen. uiteraard moeten zij de oplopende rente dan wel jaarlijks voldoen. in de loop der jaren kan dit om aanzienlijke bedragen gaan. als de grootouders ten minste eenmaal bij leven deze schuldigerkenningen notarieel laten bevestigen, is de nietigheid bij overlijden afgewend. zijn de grootouders hiermee te laat, dan komt het voordeel niet tot zijn recht. er zijn dan echter ook geen kosten en er is ook geen schenkbelasting betaald.
tip
heb je cliënten op wie het bovenstaande van toepassing zou kunnen zijn? bespreek de mogelijkheden en de risico’s met hen.
