Serendipiteit verlangt een soort natuurlijke nieuwsgierigheid. Afwezigheid van vooringenomenheid. Vrij van oordelen naar iets durven kijken en luisteren. Open staan voor het niet-weten en verwondering durven toestaan. Alsof u door de bril van een onderzoeker kijkt, die vol spanning zit te wachten op de uitkomst van zijn proefje – terwijl er vervolgens heel iets anders gebeurt dan hij had gedacht. Meer oog hebben voor mogelijkheden en opties dan voor procedures. Hier ligt wel een mogelijk spanningsveld met het controlevak.
