in de huidige tekst van artikel 33a, lid 2 van de successiewet gaat het over de regeling van het gespreid benutten van de vrijstelling voor de eigen woning. als eenmaal een beroep op de verhoogde vrijstelling voor een eigen woning is gedaan, kan de belastingplichtige nog twee kalenderjaren extra gebruiken om de geclaimde vrijstelling met latere schenkingen geheel te benutten. het is aannemelijk dat dit element na een eventuele ingreep in de jubelton gerespecteerd zal worden. komt die ingreep er en pakt dat ook zo uit, dan heeft je cliënt in elk geval hierdoor de mogelijkheid gecreëerd om de vrijstelling nog twee jaar langer te benutten.
dit lijkt een advies uit de categorie ‘niet geschoten, altijd mis’ of ‘baat het niet, het schaadt ook niet’. dat is echter niet helemaal waar. als de vrijstelling intact blijft en je kind meer dan twee jaar tijd nodig heeft voor de aankoop van een woning, dan had je het beter niet kunnen doen. achteraf beschouwd, met de kennis van dat moment, was dat dan geen goed advies. maar zo werkt het niet; het gebeurt wel vaker dat je hele beslissingen moet nemen op basis van halve informatie. een jaar extra is echter zo gevonden; als in februari blijkt dat de regeling nog steeds werkt, doet het kind eenvoudig geen beroep op de vrijstelling en betaalt het een klein beetje schenkbelasting. de ouder schenkt dan nog een keer een dergelijk bedrag. en een jaar later, als je aangifte moet doen, kun je weer zien wat je doet.
tip
heeft je cliënt kinderen die bijna – maar nog niet direct – aan een woning toe zijn, en behoort een schenking tot de mogelijkheden? breng bij je cliënt dan het bovenstaande onder de aandacht en laat hem of haar zelf de afweging maken.
