Tijdens het samenstelproces beland je soms op een punt waarop je denkt: ‘Ik vind het zelf eigenlijk niet nodig om aandacht te besteden aan aspect X, maar tegelijkertijd is dit wel een grote of anderszins kritische post’. Wat nu wanneer je hier de verkeerde keuze maakt- de post is in jouw ogen niet significant – terwijl een toetser dit bijvoorbeeld nu juist wél significant vindt?
Grote post niet direct significant
Ook (goede) toetsers weten dat een grote post niet altijd gelijk significant is. De stand van de bank kan groot zijn, maar is veelal niet complex, niet incidenteel en bevat geen schattingsaspect. Als de bank ook nog op je kantoor wordt ingeboekt… je snapt het. Je hanteert dus een soort trechter, zeker bij risicovollere posten. Je kijkt naar een aanvankelijk significant lijkende post vanuit jouw kennis over de wijze waarop je cliënt zijn of haar administratie voert. Hoe secuur gaat hij/zij met de gegevens om, hoe worden ze bij jou aangeleverd? Daarna bedenk je: wat doen mijn collega’s van de administratie nog met de gegevens, hoe ervaren en kundig zijn zij? Wat is de kans dat zij een onregelmatigheid missen – of deze wel zien, maar niet doorgeven aan het samenstellende team?
Kortom, een aanvankelijk kritisch lijkende post kan aan het eind van deze trechter uiteindelijk getransformeerd zijn in een post, waar je een heel laag risico op een fout aan toekent. Daardoor zul je minder geneigd zijn om er nog specifieker naar te kijken. De hoofdregel bij een samenstellingsopdracht is dat je dan niet hoeft te beschrijven waarom iets niet significant is. Vermoed je echter dat de ‘trechter’ voor een derde (bijvoorbeeld een toetser) niet duidelijk is? Leg dan in het dossier vast waarom je een op het eerste gezicht belangrijke post toch aanmerkt als niet significant.
Tip
Hoe de administratie van een cliënt in elkaar zit, is iets wat elk jaar terugkomt. Net als sommige relevante bijzonderheden voor de jaarrekening. Het is handig om dit vast te leggen in de bedrijfsbeschrijving van je cliënt.
